Kent ile Doğa Arasında Üretken Bir Yaşam Modeli

Alemdağ projesi, kentsel yerleşimin sona erdiği ve orman dokusunun başladığı eşikte konumlanır. Tasarım, bu sınırı yalnızca fiziksel bir çevre verisi olarak değil, gündelik yaşamın doğayla yeniden ilişki kurabileceği bir fırsat olarak ele alır. Yoğun ve kapalı konut blokları yerine, toprağa yaklaşan, bahçelerle çoğalan ve açık alanlarla bütünleşen parçalı bir yerleşim önerilir.

Parsel Çeperinde Yapı, Merkezde Ortak Peyzaj

Yapılaşma parselin çeperlerine yerleştirilerek orta alanda geniş ve kesintisiz bir peyzaj boşluğu bırakılır. Bu merkez, konutların çevresinde kalan ikincil bir bahçe değil; yerleşimin ortak yaşamını, üretim alanlarını ve gündelik karşılaşmaları taşıyan ana mekânsal omurgadır. Çeper boyunca dizilen yapılar merkeze yönelir, böylece her konut açık alanla doğrudan görsel ve fiziksel ilişki kurar.

Topoğrafyaya Yerleşen Modüler Konut Dokusu

Farklı konut tipleri, arazinin eğimine uyum sağlayan modüler bir sistem içinde bir araya gelir. Kütleler üst üste yığılmak yerine geri çekilmeler, kot farkları ve teraslarla parçalanır. Bu kurgu, yerleşimin ölçeğini küçültürken her konuta bahçe, teras ya da açık yaşam alanı kazandırır. Değişen tipolojiler aynı mimari sistem içinde çeşitlenerek bütüncül fakat tekdüze olmayan bir konut dokusu oluşturur.

Tarım, Bahçe ve Gündelik Yaşamın Birlikteliği

Projenin peyzaj yaklaşımı, doğayı yalnızca seyredilen bir arka plan olarak değil, yaşamın aktif bir parçası olarak değerlendirir. Ortak yeşil alanlar, bireysel bahçeler ve üretime ayrılan toprak parçaları yerleşimin farklı katmanlarına yayılır. Böylece kullanıcıların toprakla, bitkilerle ve mevsimsel değişimlerle doğrudan ilişki kurabildiği; çocukların doğal çevreyi gündelik yaşam içinde deneyimleyebildiği bir yaşam ortamı oluşturulur.