Bu müzede eser önce gelir; mimarlık onun izinden yürür.

Klasik müze anlayışının tersine biçimden değil, içerikten doğan bir mimarlık anlayışı ile benimsenmiştir.

Her birim, içeriğinin doğasına göre biçimlenir: büyük heykeller geniş açıklıklar isterken, kırılgan objeler dar, korunaklı alanlara yerleştirilir. Kimisi ışığı arar, kimisi gölgeyi. Bazı anlatılar toprağa yakın durur, bazıları yükselmek ister.

Bu bağlamda mimarlık, şekil veren değil; şekil alan, alan açan, geri çekilen bir tavırdadır.