Bakoy Bodrum, Yokuşbaşı’nın eğimli arazisinde tekil villaların yan yana dizildiği bir düzen yerine topoğrafya, peyzaj ve açık alanlar arasında bütünlük kuran bir yerleşim önerir. Çıkış noktası Bodrum’un geleneksel dokusudur — parçalı yapılaşma, avlular, dar geçişler ve dışarıda sürdürülen gündelik yaşam. Bu referanslar biçimsel olarak tekrar edilmez; yapıların araziye ve birbirlerine yerleşme biçimini yönlendiren mekânsal ilkelere dönüşür.

Arazinin eğimi çözülmesi gereken bir engel değil, yerleşimin karakterini oluşturan bir veri olarak okunur. Yapılar doğal kotlara uyum sağlayarak kademelenir; farklı seviyelerdeki girişler, bahçeler ve teraslar birbirine bağlanarak yamaç boyunca süreklilik kurar. Korunan zeytin ve kızılçam dokusu yapıların arasına yerleşir — mimari peyzajın içinde görünür ve kaybolur.

Konutlar büyük ve tek parça hacimler olarak değil, farklı işlevleri barındıran küçük kütlelerin bir araya gelmesiyle oluşur. Kütleler arasındaki boşluklar avlu, teras ve gölgeli geçişlere dönüşür. Avlu yalnızca planın ortasında kalan bir boşluk değil; yaşam birimlerini birbirine bağlayan, gün ışığını içeri taşıyan açık bir oda olarak çalışır. Derin açıklıklar, pergolalar ve duvarlarla tanımlanan eşikler güneşi süzerken rüzgârı içeri alır.

Projede farklı büyüklük ve organizasyonlara sahip konut tipleri bulunur. Tipolojiler aynı planın tekrarı değil, eğim, yönlenme ve manzara koşullarına göre dönüşen bir aile olarak geliştirilir. Tüm tiplerde ortak karar yapının çevresiyle birden fazla yönden ilişki kurmasıdır — odalar yalnızca cepheye değil, avluya, iç bahçeye ve terasla birlikte çalışır.