Lokasyon

Proje alanı İstanbul’un Kuzeyi’nde Riva Bölgesi ‘nde yer alıyor. 869.522,18 m² konut alanı ve bu alanı çevreleyen, tanımayan 206.497,84 m² özel orman alanı, 8.423,03 m² ilköğretim alanı 72.560,95 m² park alanı ile 1.157.004,00 m² yüzölçümüne sahiptir. 

Sabiha Gökçen Havalimanı ile 3.Havalimanın yolunu bağlayan Kuzey Çevre yollarını tam ortasında yer alır. Nerdeyse eşit uzaklıkta, ana yollara teğet konumdadır.

Doğu-batı eksenli alanı ikiye bölen vadisi, alanı kuzey-güney eksenli bölen vadinin kolları, ağaç dokusu, kendine özgü bitki örtüsü, eğimli yamaçları, araziyi farklı karakterde kendine özgü bağlamları olan alt bölgelere ayırmakta. Alana karakter veren en önemli faktör omurga olarak var olan vadidir.

Sözü geçen alanın belirgin özelliği: bu alt bölgelerin hepsinin tekdüzelikten uzak yönelimleri, manzaraları, vistaları olan lokasyonlara dönüşmesidir. 

Bu anlamda her alt bölgenin kendine has bağlamları ve bu bağlamlar üzerine geliştirilen tasarım kriterleri tür rehber olarak benimsendi. Genel yerleşim kararları bu doğrultuda şekillendi.

Bağlam

2000 yıllarında hızlanan globalleşme üzerinde kurgular kuruluyordu.

Globalleşme ile iletişim süreci düz-çizgisel ve tek taraflı bir süreç olmaktan çıktı. Toplumun tüm unsurlarına dolasıyla mimariye de temelden dokunarak interaktif, çok boyutlu, çok katmanlı bir iletişim ağı kurdu. Ya da dünya bir 'ağ toplumu ' toplumu haline geldi. Zaman ve mekan kavramları bambaşka bir noktaya geldi. Bilgi paylaşımları çok geniş tabana çok hızlı yayıldı. Bu doğrultuda üretimler de çok hızlı, çoklu üretimlere dönüştü. Ağın ortak zemini ulaşılabilirlik, hız, çoklu üretimlere izin verirken-mimari pencereden bakacak olursak- kolektif bilinçler, kolektif beğeniler üretti. Şöyle ki her gün çıkan onlarca ürünün bazen farkını kestirmek çok zor. Sanki "tekil zihnin" ürünleri oluştu.

’‘kopuş’  ‘ağ toplumu bir çeşit kopuş mu? 

Bir diğer taraftan dijital ekran bağımlılığı; bir çeşit bedeni ve gövdeyi hapsetti, duyusal dünyadan ’kopuş’ a doğru evirdi. 

Dokunan, tadan, koklayan, temas eden, hisseden, deneyimleyen bedenin aktivitelerinin yerine zihinsel aktiviteler aldı.

Kara delik misali her şeyi emen, tüketen; üretemeyen, kopuşa neden olan ‘şehir’ ve ağ toplumundan   ‘yer/el’e dair öğeleri insan hayatına tekrar kavuşturma fikri proje tasarımına bir tür rehber olarak benimsendi. Bağlamlar tasarım genel yerleşim kararları bu doğrultuda şekillendi.

Riva’nın ünik olma durumu; yere dair, kültüre dair, insana dair her tür ilişkinin yeniden düzenlenmesine edilmesine bir marka değer oluşturmasını baz alan tasarım fikri geliştirildi.

Arketip olarak, özü kavrama, rehabilite olma, yeniden keşfetme aracı olarak ‘yer/el’e ‘doğal’a dair alanın ünikliği, özelikleri marka değeri olarak yer’i eksen alan sürdürülebilir ilkeleriyle desteklenebilecek tüm alanın karakterini belirleyecek en önemli öğe vadi ‘yeşil omurga’ olarak düşünüldü.

Bu omurga üzerinde spor aktiviteleri, su sporları, biyolojik göletler, açık sahalar, iyi tarım olanakları, alternatif gastronomi, sosyal donatılar, yürüyüş yolları yukarıda bahsi geçen temassızlık, bedensel kopuşa karşı yeni argümanlar olarak düşünüldü.

Mimari karakter

form/ malzeme/ temel birimler/mimari karar stratejisi

Kavrama, rehabilite olma, yeniden keşfetme aracı olarak ‘yer/el’e ‘doğal’a dair arayışın mimari karşılığı benzer topoğrafik , iklimsel , bağlama sahip Karadeniz ‘mimarsız mimari’ örnekleri bir çeşit arketip olarak ele alındı. Tıpkı  Karadeniz evi mimarisinde olduğu gibi patikalardan yürünüp evler ulaşıldığında zorluklar unutulur heyecan verici ev mimarisi karşılanması hedeflenmiştir. Tıpkı Karadeniz evi mimarisinde olduğu gibi kırsal mimarinin alışılagelmiş gösterişsiz ve alçak gönüllü boyutları, burada yer yer mahalle evi yer yer kent konağı ölçeğinde tasarlanmıştır. İlk bakışla yerleşmeler ve evler birbirine benzer, aynılık egemenmiş gibi görünür. Ne var ki içeriden bir bakışla ve analitik yaklaşımla farklar sezilir. Hem yerleşme hem de mimari modelde. 

Biri geleneksel kodlarda birisi daha modern kodlarda iki farklı yaklaşım tasarım dili geliştirildi.

• ilk örnek, asıl numune. Kelime anlamıyla kalıp, şablon, ilktip şeklinde ifade edilen arketipler gerçekte insan kültürünü oluşturan yapıtaşlarıdır. 

Birinci yaklaşımda pastoral olarak kırsal mimarinin pür, arınmışlığı ile yapısal eleman olarak ‘ahşap çatkı, taş duvar,’ ‘çatı elemanı üzerinde geliştirildi. Hem yeni taze bir mimari ortaya çıkarken bir taraftan tanıdık, mahali olan, deyim yerindeyse bizden biri denebilecek bir dil geliştirildi.

*Işıltılı parlak çeşitli kötü imitasyonların, benzetmelerin aksine, her şey apaçık olduğu gibi özünden kopmamış mimari

İkinci yaklaşımda ise pür, arınmışlığı ile yapısal eleman olarak ‘ahşap, duvar,’ saçak elemanı üzerinde geliştirildi. Yerel mimari kodlar üzerinden güncel, çağdaş mimari dil benimsendi.