Topoğrafya İçinde Parçalanan Yerleşim

Ünalanda Konut, eğimli araziye tek ve baskın bir kütle yerleştirmek yerine, farklı yönlenmelere sahip altı bloktan oluşan parçalı bir yerleşim önerir. Yapılar, topoğrafyanın doğal hareketine uyum sağlayacak biçimde konumlanırken aralarında açık ve yarı açık yaşam alanları tanımlanır.

Bloklar Arasında Ortak Bir Omurga

Yerleşimin merkezinde uzanan peyzaj ve su öğeleri, bloklar arasında süreklilik kuran ortak bir omurga oluşturur. Yaya dolaşımı bu omurga boyunca gelişir; girişler, bahçeler ve sosyal alanlar birbirine bağlanır. Böylece açık alan, yapıların arasında kalan boşluk değil, projenin temel mekânsal bileşeni hâline gelir.

Farklı Yaşam Biçimlerine Açık Tipolojiler

Farklı büyüklüklerdeki konut tipleri, değişen kullanıcı ihtiyaçlarına yanıt verecek biçimde düzenlenir. Daireler, balkonlar ve geniş açıklıklar aracılığıyla peyzaja yönelir. İç mekân ile dış mekân arasındaki ilişki, günlük yaşamın konut sınırlarının ötesine taşınmasını destekler.

Katmanlı Cephe ve Yatay Süreklilik

Cephe dili, yatay döşeme çizgileri ile ahşap görünümlü yüzeylerin birlikteliği üzerinden gelişir. Balkonlar ve hareketli gölgeleme elemanları cepheye derinlik kazandırırken, farklı açıklık oranları blokların ölçeğini dengeler. Bu yaklaşım, bütün yerleşimde ortak bir mimari kimlik kurar.

Peyzajla Tamamlanan Konut Dokusu

Sosyal tesisler, bahçeler, su yüzeyleri ve dolaşım alanları, konut yaşamını ortak kullanımlarla tamamlar. Yerleşim, mahremiyet ile komşuluk ilişkileri arasında dengeli bir ortam kurmayı amaçlar. Ünalanda Konut, topoğrafya, yapı ve peyzajı tek bir yaşam sistemi içinde bir araya getirir.